Rakietowe zestawy C-RAM.

Posted: 02/04/2011 in Przyszłość, Uzbrojenie i Wyposażenie

Przechwycenie zagrożenia przez przeciwpocisk systemu Iron Dome.

Obecnie do obrony przed zagrożeniami typu RAM (pociskami haubicznymi i rakietami o kalibrze od 122 mm oraz pociskami moździerzowymi o kalibrze od 120 mm wzwyż) stosowane są zaadaptowane do tego zadania lufowe zestawy (MANTIS/Skyshield, Centurion/Phalanx) małego kalibru. Jednak przez ich zasięg nadają się tylko do obrony obszarów o niedużej powierzchni i właśnie ta ich wada spowodowała rozpoczęcie prac nad rakietowymi systemami C-RAM. Co więcej przez niezbyt duży koszt i mniejsze zapotrzebowanie na amunicję przeciwrakiet o podobnym zasięgu, do czasu dopracowania laserów o takim przeznaczeniu także one mogą zostać zastąpione przez systemy rakietowe.

1. Iron Dome (Izrael)

Ten system przeciw celom typu RAM powstał by chronić Izrael przed atakami moździerzowymi i rakietami dokonywanymi przez islamskich terrorystów z terytorium Palestyny (w latach 2000-2008 wystrzelili ich ponad 4000). Izraelczycy wybrali przeciwrakiety, ponieważ ich większy zasięg umożliwiał kilku bateriom ochronę niedużych obszarowo największych skupisk ludności. Jego konkurentem był laser MTHEL (Mobile Tactical High-Energy Laser), który miał być zasilany z sieci energetycznej. Iron Dome powstał głównie dzięki pomocy finansowej USA.

Każda bateria tego systemu składa się z następujących elementów:

1. stanowisko dowodzenia znajdujące się w kontenerze zainstalowanym na ciężarówce lub na niej przewożonym,

2. radar wykrywający cele i naprowadzający na nie przeciwpociski  (radar EL/M-2084 typu AESA pracujący w paśmie S, o możliwości wykrycia zagrożenia z odległości 100 km) zainstalowany na ciężarówce lub na niej przewożony,

3. (przynajmniej 1) wyrzutnia przeciwpocisków przewożona ciężarówkami i zdejmowana (lub nie) na miejscu rozmieszczenia

Koszt baterii wynosi ok. 50 mln $.

Możliwości systemu:

> przechwytywanie pocisków rakietowych i artyleryjskich o zasięgu 4-70 km,

> selekcja celów – niszczenie tylko tych, których trajektoria lotu powoduje, że stwarzają realne zagrożenie,

> wykonywanie zadań przewidzianych dla rakietowych zestawów przeciwlotniczych krótkiego zasięgu (SHORAD);

> na początku czas reakcji (czyli od momentu wykrycia do odpalenia pocisku) wynosił ok. 15 sekund, ale uznano go za za zbyt długi (był to obok kosztownych przeciwpocisków drugi główny powód krytyki „Iron Dome”) i przystąpiono do prac mających go zmniejszyć;

> zdolność do ochrony obszaru o powierzchni ok. 150 km2

Makieta przeciwpocisku Tamir. Za nią znajduje się ich wyrzutnia na ciężarówce.

informacje o Tamirze:
długość - 3 m
średnica - 160 mm
masa - 90 kg, w tym 11 kg głowica
naprowadzanie - radarowe
zasięg - 4-17 km
sposób rażenia - detonacja blisko celu
koszt pocisku - 40-90 tys. $
ilość w wyrzutni - 20

Dodatkowo w najbliższych latach Iron Dome ma uzyskać możliwość korzystania z dwustopniowych przeciwpocisków Stunner/David’s Sling. Będzie to bardzo ważny moment w rozwoju tego systemu, ponieważ wtedy przestanie on być jednozadaniowy. Przez dużo większy zasięg ten pocisk rakietowy zwiększy możliwości w zakresie zwalczania samolotów bojowych, ale największe znaczenie będzie miało to, że za jego pomocą Iron Dome będzie mógł zwalczać także pociski balistyczne krótkiego zasięgu. Dzięki niemu stanie się on prawdziwie wielozadaniowy.

Skuteczność systemu – według Sił Obronnych Izraela wynosi ona 84%, są jednak przesłanki świadczące o tym, że jest ona mniejsza.

Status:

styczeń 2008 – pierwsze testy przeciwrakiet Tamir;

czerwiec 2010 – zakończenie prac nad pierwszą baterią;

marzec 2011 – rozmieszczenie pierwszej baterii i niedługo później potwierdzenie przez nią zdolności systemu do obrony przed atakami artyleryjskimi i rakietowymi;

kwiecień 2013 – rozmieszczenie piątej baterii, będącej jednocześnie pierwszą ulepszoną (block 2)

Ulepszenia:

block 2 – zastosowanie nowej aparatury radarowej, która posiada większe możliwości wykrycia zagrożenia i dzięki temu zwiększa szanse jego przechwycenia;

block 3 – przewidziane jest poprawienie systemu kierowania ogniem

2. EAPS (Extended Area Protection and Survivability) (USA)

Program ten rozpoczęto w celu pozyskania skuteczniejszego systemu C-RAM, który byłby pozbawiony wad Centuriona. Na początku planowano zastosowanie w nim działka kal. 50 mm [5], jednak ostatecznie zdecydowano się na rakietowy pocisk kierowany (MHTK – Miniature Hit-To-Kill missile), jako oferujący większe możliwości zwalczania tego rodzaju zagrożenia.

System ten składa się (niezbędne minimum) z:

1. FCS (Fire Control Sensor) – EQ-36 Counterfire Target Acquisition Radar na ciężarówce 6×6 FMTV,

2. wyrzutni pionowych – ciężarówki 6×6 FMTV, każdy z dwiema (łącznie 270 MHTK)

Testowy MHTK.

informacje o MHTK:
długość - 0,69 m
średnica - 38 mm
masa - 2,3 kg
naprowadzanie - radarowe
zasięg - 3-4 km
sposób rażenia - bezpośrednie trafienie
koszt pocisku - 16-20 tys. $
ilość w wyrzutni - 135

Jak tylko rozpocznie się produkcja MHTK Stany Zjednoczone staną się posiadaczem systemu do obrony baz, czy miejsc koncentracji wojsk, który jako pierwszy będzie spełniał prawie wszystkie wymagania stawiane przed nimi. Będzie on łatwy w transporcie – mała liczba jego elementów oraz nieduża masa ich nośników umożliwi szybki ich przerzut samolotami o niezbyt dużym udźwigu jak C-130 Herkules lub jednym większym (C-17 Globemaster – konfiguracja minimalna). Jego zastosowanie ułatwia także posiadanie własnego radaru wykrywająco-naprowadzającego o wysokich parametrach, który czyni go niezależnym w wykrywaniu celów. To w połączeniu z dużą liczbą przeciwrakiet mieszczących się w zajmujących niewiele miejsca wyrzutniach zapewni jemu niespotykane wcześniej możliwości zwalczania zagrożenia.

WAŻNE WYDARZENIA:

lato 2007 – potwierdzenie zdolności MHTK do niszczenia przewidzianych dla niego celów,

czerwiec 2012udane wystrzelenie MHTK

– : – : – : – : –

Przyszłość rakietowych zestawów C-RAM.

Należy pamiętać, że oba systemy rakietowe będą skuteczne tylko w konfliktach asymetrycznych, gdzie duża liczba celów jest rozciągnięta w dłuższym czasie. Chociaż można odnieść inne wrażenie, te o większym zasięgu z wielu powodów nie nadają się do ochrony przemieszczających się wojsk. Do obrony tylko przed czterema wieloprowadnicowymi wyrzutniami rakietowymi takimi jak BM-21 z 40 rakietami potrzebnych było by aż 240 przeciwrakiet (zakładając 1,5 na 1 rakietę), do których transportu ze względu na rozmiary trzeba by było przeznaczyć kilkanaście ciężarówek i które łącznie sporo by kosztowały, a to tylko niewielka część artylerii, z jaką będzie można się zetknąć na polu bitwy. To nie jest więc sposób na neutralizowanie zagrożenia ze strony systemów artyleryjskich średniego zasięgu. Przeciwrakiety o małym zasięgu można jednak zastosować do obrony przed tymi o dużym zasięgu. Mają one małe wymiary i przy mniejszej ilości celów do zestrzelenia nie będą tak dużym obciążeniem logistycznym i wystarczy ich. Aby możliwa była ochrona wojska za ich pomocą konieczne jednak będzie dwukrotne zwiększenie ich zasięgu (do 10 km), co nie będzie dużym problemem technicznym i jeszcze nie zwiększy logistyki. Dzięki możliwości zwalczania także śmigłowców i samolotów dodatkowo będą one mogły zastąpić rakiety przeciwlotnicze bardzo bliskiego zasięgu. One i lufowe w przyszłości zostaną zastąpione przez mobilne lasery obronne (takie jak ADAM, laser od MBDA i Rheinmetalla), a stanie się tak przez ich przewagę nad nimi (m.in. bardzo niski koszt strzału).

Przydatne linki:

ID

http://defense-update.com/20130208_c-ram-or-vshorad-iron-dome-do-both.html

http://www.altair.com.pl/news/view?news_id=4585

– – – –

http://www.dtic.mil/ndia/2010armament/WednesdayLandmarkAArthurAeberli.pdf

http://www.dtic.mil/ndia/2007gun_missile/GMTuePM2/BrislinPresentation.pdf

pozostałe o eaps:

http://www.lockheedmartin.com/content/dam/lockheed/data/mfc/documents/eaps/mfc-eaps-brochure.pdf

http://www.dtic.mil/ndia/2007gun_missile/GMWedPM1/EricsonPresentation.pdf

http://www.dtic.mil/ndia/2009psa_arm/wedluciano.pdf

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s