Long Range Anti-Ship Missile.

Posted: 19/06/2011 in Uzbrojenie i Wyposażenie

Skończyłem opisywać autorów thrillerów militarnych i ich książki więc trzeba tą kategorię trzeba zastąpić inną. Tak jak w przypadku strategii będzie to kategoria „Różności”. Ten wpis jest poświęcony nowemu pociskowi przeciwokrętowemu LRASM, który ma przywrócić US Navy zdolność skutecznego zwalczania wrogich okrętów nawodnych.

1. Wprowadzenie.

Może w trudno uwierzyć ale USA – światowe mocarstwo późno rozpoczęło prace nad własnym kierowanym pociskiem przeciwokrętowym. Przed pociskiem Harpoon, który wszedł na uzbrojenie w 1977 roku, ZSRR wyposażyło swoje okręty w pociski przeciwokrętowe P-15 Termit już w 1960 roku. Amerykanów w pracach nad pociskiem takiego rodzaju wyprzedzili Włosi ze swoim pociskiem Sea Killer.

Także współcześnie, gdy pozostałe światowe mocarstwa militarne wprowadzają nowe, lepsze i skuteczniejsze pociski przeciwokrętowe (Chiny – DF-21D „Zabójca lotniskowców” [1], Indie/Rosja Brahmos II [2]) Amerykanie polegają na leciwym już pocisku Harpoon. Powoli jednak starają się wyjść na prowadzenie w okrętowych środkach zwalczania celów morskich. Przykładem tego jest rozwijanie działa elektromagnetycznego (EMRG, o którym już napisałem), jednak ta broń nie będzie powszechnie stosowana na okrętach ze względu na duże zapotrzebowanie energii elektrycznej. Dla tych pozostałych okrętów (które stanowią większość floty) szykowany jest właśnie LRASM.

2. Info o pocisku.

Celem programu LRASM jest stworzenie nowego, przeciwokrętowego pocisku rakietowego posiadającego cechy technologii stealth, zdolnego do przełamania zaawansowanych systemów obrony przeciwrakietowej. Docelowo ma on zastąpić współcześnie stosowany na amerykańskich okrętach kierowany pocisk przeciwokrętowy RGM-84 Harpoon i przeciwokrętową wersję pocisku samosterującego Tomahawk, które stały się konstrukcjami niewystarczająco skutecznymi na nowym polu walki. Nowy pocisk dzięki bardzo dużemu zasięgowi (ok. 1000 km) ma umożliwić atakowanie wrogich okrętów bojowych samemu będąc poza zasięgiem ich pocisków przeciwokrętowych. Obecnie zakończony etap programu obejmował stworzenie wstępnych projektów dwóch wariantów LRASM. Następnie zbudowane ich demonstratory przejdą testy. Wyniki tych testów pozwolą US Navy na wybranie docelowego wariantu, który najlepiej spełni ich wymagania i skierowanie go do produkcji.

wizja artystyczna LRASM-A (pocisk odpalany z powietrza)

LRASM-A bazuje na sprawdzonej technologii pocisku JASSM [3]. W tym wariancie kładzie się nacisk na uczynienie go jak najtrudniej (najpóźniej) wykrywalnym. W tym celu jego lot ma odbywać się na małej wysokości nad powierzchnią morza, a jego konstrukcja ma zapewniać mały ślad termiczny i radiolokacyjny. Pocisk ten będzie osiągał prędkość niewiele mniejszą niż prędkość dźwięku.

wizja artystyczna LRASM-B (pocisk odpalany z okrętów)

LRASM-B ma zostać wyposażony w silnik strumieniowy, dzięki któremu będzie mógł on osiągnąć dużą prędkość przelotu. Takie rozwiązanie przyjęto w najnowszych rosyjskich pociskach przeciwokrętowych i pocisku Brahmos, ponieważ pocisk naddźwiękowy ma duże szanse przełamania obrony przeciwlotniczej okrętów, które ma zaatakować. Pocisk w tym wariancie ma obywać się bez GPS-a.

Niezależnie od tego jaki wariant pocisku zostanie ostatecznie wybrany wymaga się od niego możliwość wystrzeliwania z systemu pionowych wyrzutni Mk.41 VLS oraz posiadanie rozbudowanego systemu naprowadzania (na pewno układ nawigacji, link wymiany danych i jakieś urządzenie do identyfikacji celu).  Jeśli docelowy pocisk okaże się skuteczny należy oczekiwać pojawienia się jego odmiany przeznaczonej do atakowania celów lądowych chronionych przez rozbudowaną obronę przeciwlotniczą.

Przydatne linki:

[1] artykuł o pocisku DF-21D ASBM na www.wired.com/dangerroom/

[2] więcej o pocisku PJ-10 Brahmos II na www.altair.com.pl

[3] więcej o pocisku AGM-158 JASSM na pl.wikipedia.org

Komentarze
  1. Adamski pisze:

    Harpoon’y faktycznie są bardzo daleko w tyle za obecnymi konstrukcjami, z których najlepiej przemyślaną wydaje mi się właśnie Brahmos, chociaż na przykład używane przez nas NSM też są bardzo ciekawe w swojej klasie🙂
    Tym nie mniej bardzo szybki pocisk (2Ma bodajże, chociaż chłopaki pracują nad jeszcze szybszym) jakim właśnie jest Brahmos ma niesamowitą przewagę zaskoczenia i wysoko stawia poprzeczkę dla systemów obronnych dając im bardzo mało czasu na reakcję, co więcej środek obronny użyty do zniszczenia takiego pocisku musi być bardzo zaawansowany by mu sprostać. Z drugiej strony przez swoją prędkość Brahmos jest gorący i świeci się z daleka jak mała pochodnia… Zobaczymy na co wydadzą pieniądze Amerykanie.
    Odmienną kwestią jest złożoność całego systemu – nie pomnę w tej chwili nazwy, ale Rosjanie jakiś czas temu już opracowali system rakiet przeciwokrętowych wystrzeliwanych w salwach po ok. 20 sztuk, które współpracują ze sobą – jedna wznosi się wyżej i służy jako źródło informacji dla całego stada, które nadlatując nisko z różnych stron w kierunku okrętowej grupy uderzeniowej wybiera cele i potrafi skupić nawet kilka rakiet na największej jednostce (lotniskowcu). Jednoczesne uderzenie z wielu stron to jest dopiero wyzwanie dla systemów obronnych🙂 To jest dopiero skuteczność🙂

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s