Convair Model 49.

Posted: 28/06/2011 in Uzbrojenie i Wyposażenie

Pozostałości Zimnej Wojny cz.3 – bojowy pierścieniopłat.

W 1964 roku został rozpoczęty program Advanced Aerial Fire Support System (AAFSS), którego celem było wybór śmigłowca uderzeniowego dla US Army. Wybrany został śmigłowiec AH-56 Cheyenne, o którym wspomniałem przy śmigłowcach hybrydowych. Jego konkurentem była m.in. ta niezwykła i awangardowa konstrukcja przedstawiona na rysunku firmy Convair. Gdyby program AAFSS wygrałby Model 49 to na polu bitwy pojawiła by się maszyna o lepszych możliwościach wsparcia ogniowego niż samolot szturmowy i śmigłowiec uderzeniowy.

1. Układ konstrukcyjny.

Convair-49 należy do bardzo nielicznej grupy pierścieniopłatów, czyli pojazdów powietrznych posiadających zamiast klasycznych skrzydeł płat nośny w postaci pierścienia otaczającego kadłub (tzw. skrzydło „zamknięte”). Na szczycie opływowego kadłuba znajduje się odchylana kabina. Pierścieniopłaty startują i lądują pionowo a przelot odbywa się w pozycji poziomej, ponieważ przy małych prędkościach taki układ aerodynamiczny  na znikomą siłę nośną.

2. Parametry.

załoga – 2 osoby,

wysokość – 9,19 m,

szerokość – 6,93 m,

napęd – śmigłowy pochodzący z 2 przeciwbieżnych śmigieł umieszczonych wewnątrz pierścienia (blisko jego spodu) napędzanych przez 3 silniki turboodrzutowe,

zasięg – nieznany,

prędkość – nieznana (prawdopodobnie większa niż 400 km/h ale nie naddźwiękowa)

3. Opancerzenie.

W dostępnych informacjach nt. tej maszyny spotyka się informacje, że miała by posiadać opancerzenie przez pociskami kal. 12,7 mm. Jeżeli uzyskano by taki zakładany poziom ochrony to Convair-49 byłby znacznie odporniejszy na ostrzał niż AH-56 Cheyenne. Później po pojawieniu się materiałów kompozytowych możliwe było by zwiększenie opancerzenia do poziomu większego niż obecne w śmigłowcu uderzeniowym AH-64D Apache. Poza opancerzeniem sama konstrukcja była mniej wrażliwa na ostrzał niż konstrukcje obecnych śmigłowców (3 silniki zamiast 2, dodatkowo rozmieszczone w pewnej odległości od siebie, skrzydło/kadłub byłby mało wrażliwy na punktowe przestrzelenia).

4. Uzbrojenie.

> 2 boczne wieżyczki: karabin maszynowy kal. 7,62 mm (zapas amunicji 12 000 pocisków) lub granatnik kal. 40 mm (zapas amunicji 500 pocisków),

> centralna wieżyczka: działko kal. 30 mm (zapas amunicji 1 000 pocisków) dodatkowo drugie działko kal. 30 mm lub 500 pocisków WASP,

> po 2 zaczepy na osłonach 2 silników: na każdym z nich 3 kierowane pociski przeciwpancerne TOW / Shillelaghlub dodatkowy zbiornik z paliwem, alternatywnie na 1 zaczepie każdej z osłon działo bezodrzutowe kal. 106 mm, każde z zapasem 18 pocisków

5. Podsumowanie.

Convair Model-49  zapowiadał się bardzo obiecująco. Szybszy i wytrzymalszy niż najlepszy śmigłowiec uderzeniowy, w przeciwieństwie do samolotów szturmowych mógł lądować pionowo. Dodając do tego silne uzbrojenie mogła być to najskuteczniejsza maszyna wsparcia ogniowego jaką tylko piechota mogła by mieć. Niestety program AAFSS wygrała „konwencjonalna” konstrukcja i Convair-49 pozostał tylko jednym z wielu niezrealizowanych projektów pojazdów bojowych Zimnej Wojny.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s