Archive for the ‘Uzbrojenie i Wyposażenie’ Category

Dzisiaj wystarczy tylko jeden typ pojazdu, żeby wojska lądowe wyposażyć we wszystkie rodzaje potrzebnych im pojazdów. Spójrzmy co można otrzymać z pojazdu minoodpornego RG35: (więcej…)

(wydzielono z „Powrót do koncepcji UCAR?”)

Unmanned Little Bird nie jest jedynym takim śmigłowcem. Obecnie nie jest ich wiele, ale ich liczba będzie się zwiększać.

1. Snark (Nowa Zelandia)

(Snark Mk.II)
masa: 1133 kg (startowa), uzbrojenia: mniej niż 680 kg (max masa ładunku)
długość kadłuba: 8,5 m, szerokość 1,8 m (całkowita), wysokość: 4,3 m, 
średnica wirnika: b/d, prędkość max: 280 km/h, zasięg: ok. 1500 km, 
długotrwałość lotu: do 11 h, pułap: b/d, prędkość wznoszenia: b/d

(więcej…)

Sukhoi Shkval

Na dobre prace nad pionowzlotami, czyli samolotami pionowego startu i lądowania rozpoczęły się pod koniec II wojny światowej. W ten sposób III Rzesza chciała uniezależnić lotnictwo myśliwskie (przechwytujące) od lotnisk, które były jednymi z głównych celów nalotów. Po rozpoczęciu Zimnej Wojny, kiedy broń jądrowa ułatwiła ich niszczenie i pojawiła się możliwość wykorzystania takich samolotów na okrętach, zostały one zintensyfikowane. Tą bardzo przydatną zdolność próbowano osiągnąć na różne sposoby, a najciekawszym z nich jest Vertical Attitude Take Off and Landing, czyli start i lądowanie w pozycji pionowej (Harrier, czy F-35B dokonuje tego z pozycji horyzontalnej). Takie pionowzloty nazywa się tailsitter-ami, a w poniższym zestawieniu zaprezentowane zostały rodzaje, jakie można spośród nich wyodrębnić.

(więcej…)

(możliwości zwalczania torped za pomocą systemu UDAV-1)

Podczas II WŚ torpedy udowodniły, że są ogromnym zagrożeniem dla jednostek morskich. Nie zmieniło się to do dzisiaj i nic nie wskazuje na to, że zmieni się to w przyszłości. O ich destrukcyjnej sile świadczy to, że do zatopienia dowolnego okrętu podwodnego lub nawet średniej wyporności okrętu nawodnego (będzie to bardziej groźne dla niego niż trafienie jednym pociskiem przeciwokrętowym) wystarczy tylko jedna torpeda kal. 533 mm. Ponieważ utrata każdej jednostki bojowej jest odczuwalną stratą, gdyż zmniejsza całkowity potencjał uderzeniowy danej floty i  jej możliwości operacyjne, należało zmniejszyć ryzyko tego umożliwiając im obronę przed nimi. W tym celu powstały specjalne urządzenia dźwiękowe będące w stanie odciągać torpedy od nich (należące do środków typu „soft kill” wystrzeliwane wabiki dla okrętów podwodnych, a dla nawodnych pułapki holowane), które znacznie zwiększyły ich przeżywalność na polu walki. Jednak pomimo dużego ich rozwoju, skutkującego poszerzeniem ich gamy m.in. o urządzenia zakłócające, wzrastające koszty budowy nowych okrętów i zmniejszająca przez to ich liczba, przez co stały się one jeszcze cenniejsze spowodowały, że zapewniania przez nich obrona przeciwtorpedowa przestała być wystarczająca. Aby podnieść jej poziom rozpoczęto prace nad środkami typu „hard kill”, które zamiast próbować zmylić zagrożenie, starają się je zniszczyć, zwiększając przez to prawdopodobieństwo jego eliminacji. To właśnie ich prezentacji poświęcony jest ten artykuł.

/A/ Obecnie stosowane i oferowane:

(więcej…)

Jednym z charakterystycznych i wyróżniających się elementów projektu niszczycieli typu Zumwalt (P#1), przyszłej chluby US Navy i niedługo najpotężniejszych okrętów nawodnych na świecie, jest nietypowy kształt dzioba. Jest on jednym z 9 rewolucyjnych rozwiązań konstrukcyjnych w okrętownictwie, w moim ich zbiorze. Dlaczego rewolucyjny skoro był już dużo wcześniej stosowany (w starożytności i na jednostkach pływających powstałych w XIX wieku do I WŚ)? Ponieważ „dziób taranowy” wtedy spełniał wtedy całkowicie lub częściowo inną rolę (głównie taranowanie jednostek wroga) i do czasu rozpoczęcia budowy pierwszego DDG-1000, nie posiadał go żaden powojenny typ okrętów nawodnych. „Odwrócony dziób pochylony” (ODP) to moja własna nazwa dla niego, ponieważ nigdzie nie można znaleźć właściwej jego nazwy technicznej, a jest on niczym innym jak odwróconym dziobem typu pochyłego, bardzo często spotykanego we wszystkich ich klasach (pomijając ewentualnie zastosowanie gruszki dziobowej). Spotykane określenie „wave piercing” dotyczy całego kadłuba, a nie tylko przedniej jego części, poza tym wśród jednostek pływających, do których pasuje to określenie są posiadające też inny kształt dzioba (M80 Sitletto, HSV-2 Swift). (więcej…)

(wojna w Libii 2011, pickup z wyrzutnią lotniczą UB-32 z 32 rakietami niekierowanymi kal. 57 mm)

Ze względu na liczne zalety takiej artylerii (obecnie kal. 57-130 mm): sporą siłę ognia, prostotę użycia, łatwość jej pozyskania (niski koszt produkcji, ze śmigłowców/samolotów), niezbyt duże gabaryty i relatywnie małą masę (nie wymaga pojazdu większego od ciężarówki 4×4 i tym samym łatwo jest ją transportować) i tanią amunicję do niej, jest ona bardzo atrakcyjnym uzbrojeniem dla wszelkiej maści powstańców/rebeliantów oraz armii posiadających nieskomplikowany sprzęt bojowy. Z powodu swoich niezaprzeczalnych zalet, wzbudza ona także zainteresowanie nowoczesnych armii, ponieważ idealnie nadaje się do wsparcia ogniowego własnych wysoko mobilnych, lekkich oddziałów (górskich, sił specjalnych [1], wojsk powietrznodesantowych). Stała się ona jeszcze groźniejszą bronią, gdy poszukiwania taniego środka do niszczenia pojazdów doprowadziły do powstania precyzyjnych rakiet do niej. (więcej…)

(polskiej produkcji przeciwpancerna przeciwdenna mina narzutowa MN-123)

Gdyby zapytać się osób nie interesujących się wojskiem, co to jest mina wojskowa, to odpowiedzą oni, że jest to okrągłe i płaskie urządzenie, w którym znajduje się materiał wybuchowy i które wybucha pod wpływem nacisku. Opiszą oni w ten sposób najbardziej znane i najliczniej występujące klasyczne miny (wcześniej tylko zakopywane, a teraz także narzutowe). Jednak oprócz nich dziś są też dostępne miny w inaczej rozstawiane, atakujące w inny sposób i przeznaczone do zwalczania innego rodzaju pojazdów bojowych. Wśród nich są miny atakujące z góry, przeciwśmigłowcowe i samobieżne, a pośród nich można też znaleźć ładunki bojowe polskiej produkcji. (więcej…)

(articulated tank / combat military vehicle , сочлененные машины / танки)

(rysunek przedstawiający 2-członowy bojowy wóz piechoty)

W pierwszej części poświęconej tego rodzaju pojazdom wspomniany został niszczyciel czołgów UDES-XX-20 – jedyny projekt gąsienicowego przegubowego pojazdu szturmowego który został zrealizowany w postaci prototypu. Ponieważ przegub jest dla nich bardzo korzystny ze względu na umożliwienie im przemieszczania się w terenie niedostępnym dla zwykłych pojazdów gąsienicowych ich projektów powstało dużo więcej (najwięcej w ZSRR/Rosji).  Oto kilka wybranych (reprezentanci państw, rodzajów pojazdów i układów konstrukcyjnych) : (więcej…)

Rozważanie nr.1 nt. możliwości potencjalnego zastąpienia okrętów nawodnych o wyporności 1000-5500 ton, czyli zbyt małych, by mogły posiadać silną obronę przeciwlotniczą/przeciwrakietową.

(jeden z okrętów podwodnych należących do Typu 212)

Od momentu pojawienia się okrętów podwodnych, ten typ wojskowych jednostek pływających stale ewoluuje (otrzymują one nowe środki walki, doskonalsze i dodatkowe wyposażenie elektroniczne, stosuje się w nich kolejne rozwiązania coraz bardziej zmniejszające możliwość ich wykrycia), stając się coraz groźniejszym orężem na polu walki. Proces ten przebiega szybciej w czasie zagrożenia wojną i w jej trakcie lub wolniej w czasie pokoju. Obecnie widać, że przyśpieszył on w związku z redukcjami ilościowymi (z powodu braku bezpośredniego zagrożenia i ograniczania wydatków), w marynarkach wojennych i lotnictwie (morskim), które z nimi współdziała. Ten trend jest najsilniejszy w przypadku tych państw, które chcą mieć swoje floty na najwyższym poziomie technologicznym i które stać na zapewnienie sobie takiej przewagi.

(więcej…)